خط هجدهم

امروز دیدم...دیدم تو رو به حالی که خودم بود...با همون پوزخند ها...با همون نگاه های حسرت بار...با همون پوووووووف هایی که برام خیییلی آشناست.

میگن چوب خدا صدا نداره.

فقط سخته که میای به من میگی...و یادم میاد حال بد اون روزهامو.کاش میشد باهات حرف بزنم...ولی حتی قرار نیست به هدی چیزی بگم.همش رو ریختم تو خودم و داره منو اذیت میکنه.

نمیدونم چرا بعد از چیزایی که دیدم هنوزم دوست دارم پیام بدی و زنگ بزنی...نمیدونم چرا بعد از اینکه دیدم داری به آتنا نگاه میکنی حسود شدم...نمیدونم چرا دیگه حساسیت روی صحبت با دخترای دیگه رو ندارم...حالم داره از خودم بهم میخوره...از اینکه حال منو تجربه میکنی خیلی ناراحتم.

خدایا...خودت به فریادم برس...دیگه نمیخوام...دیگه خسته شدم...دوباره همون حس مسخره داره میاد سراغم...حالم بده خدا

خط ثابت...